Dlaczego założyłam ten blog? Żeby się po prostu wygadać. Nikt nie będzie tego czytał (no dobra, może kilka osób), a każdy się chyba ze mną zgodzi, że czasami nie ma komu się zwierzyć, chociaż otaczają nas tłumy. W moim przypadku jest dokładnie tak samo. Nie mogę narzekać na brak towarzystwa, bo dosyć otwarta ze mnie istota, ale to normalne, że przed kolegami i znajomymi swojej duszy nie otworzę czy jak to się tam mówi.
Generalnie to ludzie zbyt dużo ode mnie wymagają. Mogę być tam sobie bardziej dojrzała od innych, bardziej inteligentna, pisać dojrzale itp. itd., ale kurde no... Jestem nastolatką. Zbliżam się do szesnastki, a to już TEN wiek. Trzeba szaleć. Czy to jest naprawdę tak ogromny szok, że czasami wyjdę ze znajomymi na lody, pojeżdżę na rolkach albo powygłupiam się z szaloną kuzynką w deszczu? A potem będę kichać, ale co mi tam...
Muszę przyznać, że kiedyś było zdecydowanie łatwiej. Stałam sobie na uboczu, skrycie podkochując się w Sineddzie z GF i wszystko mi - kolokwialnie mówić - wisiało. A teraz? Zachciało mi się zdobyć tytuł Miss Popularności i mam... Aż kusi, żeby powiedzieć: sama chciałaś. Fakt. Ale czy człowiek myślał, kiedy patrzył na te wszystkie laski, które każdy zna. Nieważne, że nie wszyscy je lubią, ale jednak... Nie chodzi o to, że żałuję. Gdyby nie ta zmiana nie spotkałoby mnie tyle wspaniałych rzeczy, ale czasami chciałabym usiąść na parapecie i przyglądać się mojej galaktyce deszczu jak to było, gdy miałam jedenaście lat. Też tak czasami macie, prawda?
A teraz coś na poprawę humoru:
