Byliście kiedyś zakochani? Oh, z pewnością. Moją pierwszą miłością był Pan X. Wszystkie dziewczyny w podstawówce się za nim szalały, a więc i ja nie pozostawałam bierna. Pan X był ładny i... ładny i... Nic poza tym. Teraz już nie jest taki ładny, ale co tam. No więc to było moje pierwsze gorące uczucie. Przyglądałam mu się błyszczącymi oczyma, a on... Nie wiedział kim jestem. Tak to już jest, kiedy ma się dziesięć lat i chorobliwy brak pewności siebie. Potem już żadnej wielkiej miłości nie przeżyłam i jest jak jest (czyt. samotna z wyboru, chociaż jakieś urozmaicenie by się przydało). Nie. Czekaj. Ależ ciekawie to w moim życiu jest. No bo był i Pan nr. 1 i nr.2 i nr.17... Trochę ich było, ale bez fajerwerków. Niestety, takie już życie wybitnie uzdolnionej i zbyt pewnej siebie. Kiedyś ludzie nie zwracali na mnie uwagi, bo byłam szarą myszką, teraz z kolei wydaję im się zbyt... doskonała. Nie, serio - sami to powiedzieli. Boże... Zlituj się nade mną... Hej, jesteś tam?! No nic... Nie odpowiada. Stracił szansę na błyskotliwą konwersację z panną idealną. W końcu te blond włosy o czymś świadczą. No halo...! Eh...
Co ja tu chciałam? Miało być o miłości? No więc dlaczego każdy facet musi się tak dziwnie zachowywać. Rozumiem poczucie humoru, hormony buzują, ale kurde no... Serio? Wszyscy? No dobra, nie obrażajmy tych 10% poznanych przeze mnie mężczyzn w przedziale wiekowym 15-18. Aż serce pęka. Nie owijając w bawełnę: jeżeli do czterdziestki nie wyjdę za mąż, to wylatuję najbliższym statkiem na Stadion Genesis i hajtam się z Sinddem. Jedyny sensowny facet w tym Wszechświecie. To chyba TEN Wszechświat, no nie? Jestem zwolenniczką teorii, że jest ich wiele. Wiecie, ogromne bąble złączone ze sobą itd.
Dobrze, zaczynam szaleć, a więc:
