Byliście kiedyś zakochani? Oh, z pewnością. Moją pierwszą miłością był Pan X. Wszystkie dziewczyny w podstawówce się za nim szalały, a więc i ja nie pozostawałam bierna. Pan X był ładny i... ładny i... Nic poza tym. Teraz już nie jest taki ładny, ale co tam. No więc to było moje pierwsze gorące uczucie. Przyglądałam mu się błyszczącymi oczyma, a on... Nie wiedział kim jestem. Tak to już jest, kiedy ma się dziesięć lat i chorobliwy brak pewności siebie. Potem już żadnej wielkiej miłości nie przeżyłam i jest jak jest (czyt. samotna z wyboru, chociaż jakieś urozmaicenie by się przydało). Nie. Czekaj. Ależ ciekawie to w moim życiu jest. No bo był i Pan nr. 1 i nr.2 i nr.17... Trochę ich było, ale bez fajerwerków. Niestety, takie już życie wybitnie uzdolnionej i zbyt pewnej siebie. Kiedyś ludzie nie zwracali na mnie uwagi, bo byłam szarą myszką, teraz z kolei wydaję im się zbyt... doskonała. Nie, serio - sami to powiedzieli. Boże... Zlituj się nade mną... Hej, jesteś tam?! No nic... Nie odpowiada. Stracił szansę na błyskotliwą konwersację z panną idealną. W końcu te blond włosy o czymś świadczą. No halo...! Eh...
Co ja tu chciałam? Miało być o miłości? No więc dlaczego każdy facet musi się tak dziwnie zachowywać. Rozumiem poczucie humoru, hormony buzują, ale kurde no... Serio? Wszyscy? No dobra, nie obrażajmy tych 10% poznanych przeze mnie mężczyzn w przedziale wiekowym 15-18. Aż serce pęka. Nie owijając w bawełnę: jeżeli do czterdziestki nie wyjdę za mąż, to wylatuję najbliższym statkiem na Stadion Genesis i hajtam się z Sinddem. Jedyny sensowny facet w tym Wszechświecie. To chyba TEN Wszechświat, no nie? Jestem zwolenniczką teorii, że jest ich wiele. Wiecie, ogromne bąble złączone ze sobą itd.
Dobrze, zaczynam szaleć, a więc:
Dlaczego założyłam ten blog? Żeby się po prostu wygadać. Nikt nie będzie tego czytał (no dobra, może kilka osób), a każdy się chyba ze mną zgodzi, że czasami nie ma komu się zwierzyć, chociaż otaczają nas tłumy. W moim przypadku jest dokładnie tak samo. Nie mogę narzekać na brak towarzystwa, bo dosyć otwarta ze mnie istota, ale to normalne, że przed kolegami i znajomymi swojej duszy nie otworzę czy jak to się tam mówi.
Generalnie to ludzie zbyt dużo ode mnie wymagają. Mogę być tam sobie bardziej dojrzała od innych, bardziej inteligentna, pisać dojrzale itp. itd., ale kurde no... Jestem nastolatką. Zbliżam się do szesnastki, a to już TEN wiek. Trzeba szaleć. Czy to jest naprawdę tak ogromny szok, że czasami wyjdę ze znajomymi na lody, pojeżdżę na rolkach albo powygłupiam się z szaloną kuzynką w deszczu? A potem będę kichać, ale co mi tam...
Muszę przyznać, że kiedyś było zdecydowanie łatwiej. Stałam sobie na uboczu, skrycie podkochując się w Sineddzie z GF i wszystko mi - kolokwialnie mówić - wisiało. A teraz? Zachciało mi się zdobyć tytuł Miss Popularności i mam... Aż kusi, żeby powiedzieć: sama chciałaś. Fakt. Ale czy człowiek myślał, kiedy patrzył na te wszystkie laski, które każdy zna. Nieważne, że nie wszyscy je lubią, ale jednak... Nie chodzi o to, że żałuję. Gdyby nie ta zmiana nie spotkałoby mnie tyle wspaniałych rzeczy, ale czasami chciałabym usiąść na parapecie i przyglądać się mojej galaktyce deszczu jak to było, gdy miałam jedenaście lat. Też tak czasami macie, prawda?
