Dostałam się do liceum! Jedno z najlepszych w mieście. Jeszcze rok temu nie śmiałam nawet o tym marzyć, a teraz... No cóż. Ciężka praca się opłaca, chociaż kiedy już emocje opadły i przestałam skakać, tańczyć i śpiewać pochwalne hymny na swoją cześć za publiczność mając sąsiadów, mam mieszane uczucia. Przyjaciele stwierdzili, że jest im mnie szkoda. Na pytanie: dlaczego" odpowiedzieli, że w tej szkole trzeba się naprawdę dużo uczyć. Nie zaskoczyli mnie tym zbytnio. Przecież doskonale o tym wiem, ale inni ludzie chodzą do tych szkół i mają się całkiem dobrze, więc czemu ja nie mogę? Czyżby we mnie nie wierzyli? A ja wiem, że będzie dobrze. Może i niepoprawna ze mnie optymistka, ale jeśli będę się uczyć, to będzie w porządku. Na sprawdzianach nie ma przecież rzeczy, których nie byłoby na lekcjach czy w podręczniku. Gdyby tak było, to już chyba niezgodne z prawem.
Rozstaję się z przyjaciółmi. Kilkoro znajomych dostało się do tej samej szkoły, ale do innych klas. Najlepsza przyjaciółka od września zostanie pełnoprawną uczennicą innego liceum. Chyba nikogo nie zaskoczy fakt, że trochę mi przykro. Nawet bardzo... Ale wiem, że początek czegoś nowego nie musi oznaczać końca tego starego, choć z pewnością będzie inaczej, pewnie gorzej, jeśli chodzi o utrzymywanie kontaktów. A to wszystko przez moją chorobliwą ambicję i wysokie wymagania szkoły. LO czekaj na mnie!!! Nadchodzę! : )
Byliście kiedyś zakochani? Oh, z pewnością. Moją pierwszą miłością był Pan X. Wszystkie dziewczyny w podstawówce się za nim szalały, a więc i ja nie pozostawałam bierna. Pan X był ładny i... ładny i... Nic poza tym. Teraz już nie jest taki ładny, ale co tam. No więc to było moje pierwsze gorące uczucie. Przyglądałam mu się błyszczącymi oczyma, a on... Nie wiedział kim jestem. Tak to już jest, kiedy ma się dziesięć lat i chorobliwy brak pewności siebie. Potem już żadnej wielkiej miłości nie przeżyłam i jest jak jest (czyt. samotna z wyboru, chociaż jakieś urozmaicenie by się przydało). Nie. Czekaj. Ależ ciekawie to w moim życiu jest. No bo był i Pan nr. 1 i nr.2 i nr.17... Trochę ich było, ale bez fajerwerków. Niestety, takie już życie wybitnie uzdolnionej i zbyt pewnej siebie. Kiedyś ludzie nie zwracali na mnie uwagi, bo byłam szarą myszką, teraz z kolei wydaję im się zbyt... doskonała. Nie, serio - sami to powiedzieli. Boże... Zlituj się nade mną... Hej, jesteś tam?! No nic... Nie odpowiada. Stracił szansę na błyskotliwą konwersację z panną idealną. W końcu te blond włosy o czymś świadczą. No halo...! Eh...
Co ja tu chciałam? Miało być o miłości? No więc dlaczego każdy facet musi się tak dziwnie zachowywać. Rozumiem poczucie humoru, hormony buzują, ale kurde no... Serio? Wszyscy? No dobra, nie obrażajmy tych 10% poznanych przeze mnie mężczyzn w przedziale wiekowym 15-18. Aż serce pęka. Nie owijając w bawełnę: jeżeli do czterdziestki nie wyjdę za mąż, to wylatuję najbliższym statkiem na Stadion Genesis i hajtam się z Sinddem. Jedyny sensowny facet w tym Wszechświecie. To chyba TEN Wszechświat, no nie? Jestem zwolenniczką teorii, że jest ich wiele. Wiecie, ogromne bąble złączone ze sobą itd.
Dobrze, zaczynam szaleć, a więc:
Dlaczego założyłam ten blog? Żeby się po prostu wygadać. Nikt nie będzie tego czytał (no dobra, może kilka osób), a każdy się chyba ze mną zgodzi, że czasami nie ma komu się zwierzyć, chociaż otaczają nas tłumy. W moim przypadku jest dokładnie tak samo. Nie mogę narzekać na brak towarzystwa, bo dosyć otwarta ze mnie istota, ale to normalne, że przed kolegami i znajomymi swojej duszy nie otworzę czy jak to się tam mówi.
Generalnie to ludzie zbyt dużo ode mnie wymagają. Mogę być tam sobie bardziej dojrzała od innych, bardziej inteligentna, pisać dojrzale itp. itd., ale kurde no... Jestem nastolatką. Zbliżam się do szesnastki, a to już TEN wiek. Trzeba szaleć. Czy to jest naprawdę tak ogromny szok, że czasami wyjdę ze znajomymi na lody, pojeżdżę na rolkach albo powygłupiam się z szaloną kuzynką w deszczu? A potem będę kichać, ale co mi tam...
Muszę przyznać, że kiedyś było zdecydowanie łatwiej. Stałam sobie na uboczu, skrycie podkochując się w Sineddzie z GF i wszystko mi - kolokwialnie mówić - wisiało. A teraz? Zachciało mi się zdobyć tytuł Miss Popularności i mam... Aż kusi, żeby powiedzieć: sama chciałaś. Fakt. Ale czy człowiek myślał, kiedy patrzył na te wszystkie laski, które każdy zna. Nieważne, że nie wszyscy je lubią, ale jednak... Nie chodzi o to, że żałuję. Gdyby nie ta zmiana nie spotkałoby mnie tyle wspaniałych rzeczy, ale czasami chciałabym usiąść na parapecie i przyglądać się mojej galaktyce deszczu jak to było, gdy miałam jedenaście lat. Też tak czasami macie, prawda?
