Dostałam się do liceum! Jedno z najlepszych w mieście. Jeszcze rok temu nie śmiałam nawet o tym marzyć, a teraz... No cóż. Ciężka praca się opłaca, chociaż kiedy już emocje opadły i przestałam skakać, tańczyć i śpiewać pochwalne hymny na swoją cześć za publiczność mając sąsiadów, mam mieszane uczucia. Przyjaciele stwierdzili, że jest im mnie szkoda. Na pytanie: dlaczego" odpowiedzieli, że w tej szkole trzeba się naprawdę dużo uczyć. Nie zaskoczyli mnie tym zbytnio. Przecież doskonale o tym wiem, ale inni ludzie chodzą do tych szkół i mają się całkiem dobrze, więc czemu ja nie mogę? Czyżby we mnie nie wierzyli? A ja wiem, że będzie dobrze. Może i niepoprawna ze mnie optymistka, ale jeśli będę się uczyć, to będzie w porządku. Na sprawdzianach nie ma przecież rzeczy, których nie byłoby na lekcjach czy w podręczniku. Gdyby tak było, to już chyba niezgodne z prawem.
Rozstaję się z przyjaciółmi. Kilkoro znajomych dostało się do tej samej szkoły, ale do innych klas. Najlepsza przyjaciółka od września zostanie pełnoprawną uczennicą innego liceum. Chyba nikogo nie zaskoczy fakt, że trochę mi przykro. Nawet bardzo... Ale wiem, że początek czegoś nowego nie musi oznaczać końca tego starego, choć z pewnością będzie inaczej, pewnie gorzej, jeśli chodzi o utrzymywanie kontaktów. A to wszystko przez moją chorobliwą ambicję i wysokie wymagania szkoły. LO czekaj na mnie!!! Nadchodzę! : )
